PENSIÓN BAJAMAR
Ladrido s/n
Ortigueira
A Coruña 15339
bajamarladrido@gmail.com
981 408 063

A IMPORTANCIA DE RECUPERAR A ARQUITECTURA TRADICIONAL

A arquitectura tradicional de calquera territorio é o froito de moitos anos de creación colectiva dunha sociedade concreta. A configuración dos inmobles adáptanse á perfección ás circunstancias do entorno no que se insiren.
No Ortegal, a casa tradicional é construída en pedra, con lousa na cuberta, tres xanelas na parte de arriba e unha porta con unha xanela a cada lado na parte inferior. Destaca no teito a presenza de outras pedras esculpidas de forma cónica e instaladas de xeito vertical, que suxeitan o conxunto do lousado de maneira que a suxección fose total, capaz de aplacar o impulso de refolóns de vento considerables, así como de resgardar o interior da vivenda das intensas e duradeiras chuvias que pola nosa zona se dan.
Chaman a nosa atención unha serie de construcións que non sabemos se son específicas da nosa zona, pero que constitúen unha parte importante do inventario de inmobles tradicionais. Son unha especie de casetiñas pequenas ubicadas nas prazas dalgunhas aldeas nas que se facía a feira. Eran consideradas estas, daquela, aldeas importantes, tamén porque tiñan feira destacada. Normalmente son aldeas do interior porque naqueles tempos, o interior, é dicir, os camponeses, eran os posuídores das maiores riquezas da comarca, porque daquela ter terras e gando era a maior das fachendas.



Estas feiras, cuxos ambientes retranqueiros tan ben describe Álvaro Cunqueiro na súa obra Os outros feirantes, eran grandes reunións de veciños da comarca a onde ían algúns comerciantes que expoñían os seus produtos para seren mercados e consumidos polos habitantes aldeáns que se achegaban, se cadra unha vez por semana, cara a estes lugares de peregrinación e socialización necesaria, porque nelas todo era troula, a présa era cousa descoñecida, cumpría falar cunha cadencia amuiñeirada, tomar unha cunca cos amigos ou botarlle unha danza con algunha rapariga do lugar veciño.
Os vendedores, chegados de toda a contorna, instalaban o seu posto nunha destas casetiñas e a vendíanlles durante todo o día (máis pola maña ca pola tarde) aos numerosos clientes aldeáns que daquela conformaban o groso da poboación. Vendían madreñas, peixe en salazón, chourizos afumados, aceite de oliva en grandes latas ou unto para facer o caldo. Constituían os grandes centros comerciais da época.
As casetas son feitas de pedra cun pequeno lousado que resgardaba ao comerciante nos días de chuvia. Posteriormente, en moitas delas, a pedra sería recebada con cemento.
Consérvanse aínda moitas casetas, nun estado bastante precario… lembro agora mesmo as de Loiba, as de San Clodio ou as de Mañón. Na actualidade serven como tendedeiro para a roupa ou como lugar no que resgardar a leña utilizada para prender o lume e cociñar nos longos días de inverno.
Por todo isto, debemos reparar nelas como parte esencial do noso patrimonio, que cómpre conservar e protexer, se queremos convertir a nosa comarca e o noso concello nun destino turístico de calidade.


Fotografías: Lugar de O Campo (Mañón)

TORRADAS DE CREMA DE ROQUEFORT E TOMATES CHERRY

Propoñemos unha crema de fácil elaboración que pode constituír un recurso básico e fácilmente aplicable a outras elaboracións e combinacións de diferentes ingredientes, mesmo como salsa para bocatas e/ou sándwiches de diferentes tipos.
Necesitaremos para unhas 15 torradas pequenas, ademais do pan torrado.

Para a crema.
100 gr. de crema de queixo.
50 gr. de queixo roquefort.
Media cebola pequena ou 4 brotes de ceboliño.

8 tomates tipo cherry.
Sal fino.

É tan fácil como picar a cebola en pedaciños cadrados moi pequenos e mesturar nunha cunca pequena todos os ingredientes. Se se quere, e para que a cebola non amargue tanto cómpre deixala repousar en auga fría durante uns 10 minutos. Pódese substituír a cebola polo ceboliño tamén picado.
Cubrimos a torrada coa crema e decoramos con medio tomate e unhas areas de sal.

Un aperitivo moi rico que nos quita de máis dun apuro.

FIDEUÁ IMPROVISADA DE PESCADO

Cuando hacemos fideuá normalmente utilizamos rape y gambas. Hacemos un caldo de pescado y aprovechamos también las cabezas de las gambas. Hoy nos apetecía fideuá pero no teníamos las gambas ni el rape. Decidimos emplear una cabeza de merluza y una liberna o "escacho" que teníamos frescos. Los hemos hervido durante unos 4 o 5 minutos para preparar la fumé de pescado. Luego los hemos desmigado y finalmente añadido a la preparación de ajo, tomate, cebolla que nos sirvió como base, cuando la pasta ya estaba casi cocida al dente. Por último hemos salpicado la preparación con 8 almejas.
El resultado es una fideuá bastante caldosa y muy sabrosa. 


SENDEIRISMO NA SEMANA SANTA DE 2011

Envíannos desde o Concello de Ortigueira as rutas de sendeirismo que organizan, en colaboración coa empresa Roteiros. Unha oferta para camiñantes, deportistas e persoas interesadas en coñecer máis polo miúdo o noso contorno natural e arquitectónico. O prezo é simbólico, só 2 euros por persoa.

TULIPÁNS NA SÚA SAZÓN. UN AGASALLO DA PRIMAVERA

Como todos os anos uns coñecidos nosos holandeses achéganse por estas datas a pasar uns días na nosa aldea e, como é costume, agasállannos con uns bocadiños de queixo holandés e uns fermosos tulipáns.
Non hai volta de folla!.... os holandeses son mestres na produción de flores e entre elas o tulipán é a máis especial, a que define e estereotipa esta fermosa terra gañada ao mar.
Veñen en atados de aproximadamente 20 ou 25 flores, todas iguais. Non os presentan abertos, a flor aínda está en botóns e aparecen agochados en grandes ramallos de cor verde moi intensa . Ao collelos na man, rózanse uns cos outros creando unha música natural e acorchada.
Eu xa teño plantado bulbos de tulipáns traídos de Holanda. O primeiro ano van ben pero en anos sucesivos as flores aparecen cada vez máis pequeniñas ata que xa non merece a pena plantalos.
Déixolles a foto dos tulipáns deste ano como agasallo de primavera.

    

PIZZA DE BOQUERONES. RECETA

Esta mañana nos regalaron una caja de boquerones la mar de frescos. Decidimos cocinarlos de varias maneras: fritos y crujientes la mayoría, unos pocos en cazuela y el resto sobre estas bases de pizza caseras con un poco de queso manchego y unas rodajas finas de tomate.
Las bases de la pizza están hechas a base de leche, harina de trigo de fuerza, levadura de panadería, sal y un poco de aceite de oliva. Una vez amasados todos estos ingredientes se les da forma y se meten al horno con unas láminas del queso por encima, a unos 180º durante 10’, aproximadamente.
Cuando el pan está casi cocido se le añaden unas rodajas de tomate natural y los boquerones sin la espina, además de un chorro de aceite de oliva virgen extra y unas piedras de sal gorda.
Se vuelven al horno durante unos 3 o 4 minutos.
Finalizamos la preparación con otro chorrito de aceite que aporte más sabor y algo de brillo,  unas ramas de perejil picado y/o un poco de orégano, además de unas escamas de sal.
El resultado es, a la vez que apetitoso, sabroso.

TARTA DE FRESAS CON CREMA PASTELERA Y DE QUESO.

Es una tarta que he sacado del blog de El Comidista. En el momento de hacerla me he dado cuenta de que es muy parecida a otra que hace mi pastelero y que él llama Tarta Primavera. La suya está hecha a base de crema pastelera sobre una base de hojaldre y en vez de utilizar solo fresas le incorpora también melocotón en almíbar y kiwi.
Tampoco he respetado la receta original que se explica en el blog. Me gusta darle un toque personal.

MEXILLÓNS DA RÍA DE LADRIDO EN SALSA VINAGRETA CON CÍTRICOS.

Presentamos hoxe uns mexillóns recén collidos con unha salsa vinagreta a base de tomate, pemento verde, cebola, pirixel e con aroma a cítricos.
Se lles digo a verdade é a primeira vez que fago algo así. Normalmente comemos os mexillóns ao natural con un pouco de limón. 
Como curiosidade comentareilles que meus pais están que trinan, xa oín todo tipo de eloxios para o meu prato, preguntas do tipo: e agora que lle fas? E iso cómese crudo? E vaslle poñer un fiúncho por riba? Iso non se tragha, non o comen nin as vacas. Eu...esa vinagreta...nunca vin cousa á maneira. Pouco a pouco teño que ir afacéndoos a que degustar cousas novas tamén está ben. Novas para eles claro está, tan afeitos ao sabor natural de toda a vida. E se cadra non van descamiñados. Eu respeto os seus gustos e eles que respeten os meus experimentos, que é como debe ser. Seguro que probarán cando menos un. E logo irán polo segundo...como pasa sempre. 
Pero bon... eu ao meu...  a min téñenme unha pinta exquisita.

AS NOSAS LÁMINAS RECUPERADAS

Hai anos xa que temos estas láminas na casa, pero non lembrabamos que estaban. Hai case un ano xa que as atopamos sen querer, remexendo nos trastos vellos do faiado.
Parecéronnos un recurso interesante e diferente para decorar un espazo que nos quedaba no salón-comedor.
Intentan reflectir receitas elaboradas na cociña española tradicional: Bacallao á biscaíña, ovos á flamenca, postre de mazá provenzal, “canutillos”, mantecadas ou “canalones”.
Os motivos son debuxos retro dos ingredientes necesarios para elaborar cada unha das receitas e diferentes utensilios para cada preparación. Ao final aparece unha presentación do prato.
Non sabemos en qué ano pudieron ser editadas porque non se indica por ningures, só se amosa a serie, quizás da revista coa que se podían conseguir: “La cocina práctica Waly”.
Se alguén sabe de máis información sobre estas láminas, gustaríanos coñecela.
En breve estarán expostas no espacio que lles temos reservado.



FLAN ICEBERG

Postre tradicional onde os haxa.
Entre todas as modalidades e tamaños de flan este é o que más nos gusta. Os flans pequenos tamén son deliciosos, pero en tamaño xigante teñen algo especial, porque ao revolcalos no prato o seu balanceo é máis intenso, e cando se corta un pedazo, éste nunca pode ser como un desexaría, hai que deixar que rache por onde el queira, para compoñer unha imaxe como de iceberg recén desprendido da súa grande placa de xeo. Entón o iceberg por dentro queda con textura de flan sen demasiado caramelo, pero acastañado, ao que se lle pode engadir o azucre derretido ao gusto.


BERBERECHOS AO LAMBE LAMBE

Unha denominación quizás un pouco vulgar, pero que define perfectamente o carácter deste plato, recomendado para acompañar un vermut ou un viño antes de calquera comida. Dicimos lame lame porque, a dicir verdade, o berberecho é un bivalvo con moita cuncha e pouca bicada, de feito ao servilos así fan un ruído de oquidade que parece que están baleiros, por iso case sempre os cociñamos en guiso ou tipo escabeche.
Non obstante, a salsa que fan está moi boa e para quen lle guste apañar a carne do animaliño no medio de tanta cuncha, son unha opción a considerar.