PENSIÓN BAJAMAR
Ladrido s/n
Ortigueira
A Coruña 15339
bajamarladrido@gmail.com
981 408 063

LIRA

Sois muchos y muchas los que llamáis para reservar habitación y preguntáis si se admiten mascotas.
Nos da un poco de pena no poder complaceros.
Para admitir mascotas deberíamos contar con instalaciones adecuadas a las necesidades de distintas especies de animales. Y esto, de momento, no es posible, aunque vuestro lenguaje se recubra de ternura -es solo una perrita pequeñita, muy buena que no hace ruido...-.
Nosotros compartimos mascota. No vive en Bajamar. Es la perra de una amiga que se llama Lira, con la que convivimos buena parte del año. Ella vive en su casita, y tiene sus juguetes: ositos variados o huesecillos de mentira que agarra con la boca y zarandea continuamente. Nunca se cansa de jugar a la pelota; tú se la lanzas y ella te la trae. Además tiene su camita perruna, su comedero y su bebedero, del tamaño adecuado a sus necesidades.
Si no le haces caso, posee múltiples registros para convencerte, lingüísticos o no. El más conmovedor es lamerte la oreja si estas sentado y puede alcanzarla. Te ríes aunque no quieras y te rebaja las penas.
Lira!!!!

Un encanto.

Lira

CARPACCIO DE ATÚN OU ATÚN PARA COMER EN CRU

Nunca un carpaccio de peixe ou carne me tiña feito disfrutar coa comida.
Supoño que case todo ten o seu periodo de aprendizaxe, o mesmo cá cervexa, o wiski ou un cigarro.
A primeira vez que tomei un grolo de JB, pasoume como a cadela da miña veciña, que encolleu o rabo e fuxiu asustada ao probar o viño tinto.
Algo similar sucede co peixe cru se non es xaponés e non te afán de cativo.
Así feito, o bonito chega a adaptarse á túa cultura gustativa, cunha salsa de soia, un pouco de aceite, e wasabi, se se quere.

Acáenlle moi ben unhas folliñas de rúcula silvestre por enriba, que collemos aquí na nosa horta. 

Dank u, Koby

VISTA PANORÁMICA DE NUESTRA COSTA

Nos gusta ver nuestra comarca desde lo alto, como si fuésemos en avión y el día estuviese despejado. Sin necesidad de acercarse a un aeropuerto y pagar, existe la opción de escalar unos 50 m. de montaña -el resto del trayecto se hace en coche- y otear.
Estas montañitas -no son los Alpes, ni está cubierta de nieve buena parte del año- que pertenecen a la Serra da Capelada, guardan muchos secretos. Uno de ellos es el paisajístico. Desde allí se puede ver buena parte de la costa de nuestra comarca de Ortegal.
En esta panorámica se ve, al fondo, la punta de Estaca de Bares -o Vares, no sé-, las rías de Ladrido y Ortigueira, las dunas y la isla de San Vicente -fácilmente reconocibles en el centro- y el pueblo más grande y cercano, a su izquierda, llamado Cariño. El Cabo Ortegal estaría situado un poco más a la izquierda de Cariño y por la parte de atrás de nosotros se encuentran San Andrés de Teixido, Cedeira y más acantilados, entre ellos los de A Garita da Herbeira, de los más altos de Europa (612 m.de caída al mar).
Es ésta una experiencia oceánica y marítima en su totalidad, pues es aquí mismo, en el Cabo Ortegal -se discute, a veces, en corrillos, si Cabo Ortegal o Estaca de Bares- el lugar en el que se cruzan el mar y el océano.
Y ¿dónde está Ladrido? Justamente unos 40º partiendo de la isla, en esa pequeña aldea en la ladera del monte. Lamentamos profundamente el tamaño de las fotos. 



Demasiado grande para la configuración de la página. Para hacerse una idea. Foto: Rafael Brillas
Ladrido al final del pico de las dunas, en la ladera. Foto: Rafael Brillas

QUE QUEDARÁ DE NÓS?

                 É tal a perda poboacional deste lugar, que chego a pensar que o mundo deixa de existir. Ese mundo que engloban Viveiro e Ferrol e Lugo ou Vigo, por exemplo, deixaron de existir. Non os bens inmobles ou mobles, senón a xente. E que se quixese ir pasear ou xestionar calquera asunto, non existise máis ca o xestionador e eu e o resto fosen casas baldeiras que comezasen a derrubarse.
                   Sinto pena,  isolamento, impotencia e un pouquiño de esperanza, pero esta non sei de onde vén.
                 Non é unha desaparición que veña como consecuencia de calquera elemento explosivo, ou peste, na que a poboación que queda se alie para unir forzas en contra da opresión ou da desgraza. Non! Porque no meu maxín non hai desgraza nin opresión. É cuestión de selección natural, na que nos toca perder porque somos máis débiles ou ben aínda sendo máis fortes, non tivemos as azas abondas para conquerir a continuidade da especie.
                Se penso no resto do mundo, como dicía, quérome referir ao mundo de aquí, non sei exactamente cantos quilómetros, nen se a nulidade se afastaría máis alá da Iberia, o que sí sei é que por aquí cerca a xente que quedase, tería a obriga de coñecerse, falar e compartir vivencias entre sí, e algunha vez, por acaso, podería relacionarse con alguén que pasase, pero temporal e fugazmente.
               Cada día un novo caso chega aos meus oídos, ás veces non son feitos consumados, senón intentos ou pretensións de fuxida, como se a xente estivese segura de que o cambio de lugar xerase maior felicidade.
               Se o meu subconsciente quere ir a outros países, normalmente vai á China, Xapón, Brasil, os Estados Unidos e Londres -onde se aprende inglés, todos van alí aprender inglés-. Son lugares onde se reunirían os escapados, porque nestes lugares é onde máis xente se acumula, ou a el parécello. Se puidese (el) poría un anuncio -non penso axudarlle a tal labor- reclamando, non aos ausentes vivos e escapados, senón xente descoñecida da que sobrase neses lugares superpoboados para encher os ocos que aquí quedaron nas casas, e as habitasen. Só os ocos, nada máis que os ocos. Para que máis?
              Seríalle igual a raza ou a condición social, incluso se decantaría pola variedade de razas e de cores, se puidese elixir, para fundar unha nova orde social local de varietés.
             Non me pregunten polo traballo, porque non sei de que viviría tanto novo inquilino. Algo seguro que ía aparecer. Por exemplo, ao sermos máis xente, crearíamos unha área de autoservizo na que intercambiaríamos bens uns cos outros, mercaríamos e venderíamos inter nos e tamén co exterior -porque o comercio sería libre- se houbese alguén disposto a permutar, ben fose por propio interese ou mediante subvención a fondo perdido que redundase no noso beneficio, claro está. Ao sermos máis votantes, haberíamos recibir tamén maior atención.
             Logo xa viría o resto. O bo e tamén o malo, o decente e o indecente, o correcto e o incorrecto, o decoroso e o indecoroso, o sublime, o normal e o anormal -segundo os distintos criterios-, as pelexas , o monte queimado, a mestura racial, a mestura idiomática, os problemas de clase, os guetos, as novas creacións, as novas ordes relixiosas, as novas formas de organización social e política,  as novas correntes literarias e artísticas, as novas formas de goberno e convivencia, aínda por inventar, e tamén os novos mitos e feitos refundacionais.

           Cando viaxo a vilas cercanas máis grandes ou a cidades que cría desaparecidas, aínda que sexa pertiño, esperto deste soño e vexo que alí aínda existe xente que fala nas rúas, e que participa en eventos culturais, verdadeiramente culturais, e que aínda queda masa humana suficiente como para formar conxunto en caso de catástrofe recoñecida por todos.